Maladignia's blog
Sitting cat Welcome to my home-cooked journal.
Here you will find my rants about every day life and things that keep me busy.
In the past I have frequently written, but there's no saying if I'll continue on that path. It all depends on how busy I am.
Have fun reading my scribbles.
End of the year

Well, we have a conclusion (of some sort) about my back. A double hernia. Which one is causing the pain in my leg is not evident. So I got a new drug to see if that will help. It should block nerve input. If it works it is proof that a nerve is the problem. If it doesn't work something else might be causing trouble.

Then there's the varicose vein in my right leg. I had surgery on that today. They ligated the faulty vein so there should be no more blood going the wrong direction instead of going up my leg as it is supposed to. I have to wear a stocking for support for a couple of days and then until I feel like I no longer need it. That should be one fixed problem for now. Took from 09:05 - 16:00. There goes your day.

Christmas was great! No family stuff this year except that Matthijs went to see his step-family on the first day of Christmas while I did my volunteer work at the shelter. Late in the afternoon C&R came over for dinner and whatever we felt like. They brought the whole Rockband/Guitar Hero set up, except they forgot the controller for the microphone. But Matthijs fixed it! So we played into the night and then watched a movie. I don't much remember of the movie since I nearly fell asleep. We went to bed at 05:00.

The second day of Christmas was spent sleeping in, visiting Lonneke for her birthday, evaluating Orenda in Soest, getting food from the Chinese and playing Rockband some more. A really no-sweat Christmas this year. Great!

Sunday after Christmas was spent with a bit of sewing. A pillow cover for Lonneke (actually, for a cat pillow) and I started on a new vest for Matthijs. With an embroidered bat on one of the pockets. I hope to finish it tomorrow.

The planned New Year's party at our place was cancelled because we only got 2 confirmations. So now we either spend it at C&R with 4 others or we will spend it in a tree at the Soesterduinen, just the two of us. Since I have to do volunteer work at the shelter on the 1st of January we're still a bit in doubt about what to do.

Hope you had a great Christmas and I wish you a very good New Years Eve and a great new year!

Written by Brenda :: 28 Dec 2015 - 19:00 :: Prrrr.. 1 Comment :: Link
Frustratie/rant - medische molen

Dit gaat mooi even in het Nederlands omdat dat minder frustratie oplevert dan te moeten zoeken naar de Engelse woorden, en frustratie heb ik momenteel echt even genoeg.

Begin dit jaar had ik last van pijn in mijn onderrug. Daar voor ben ik naar de fysiotherapeut geweest en met oefeningen was ik na iets van 8 sessies (allemaal niet vergoed uiteraard want er was niets 'ernstigs' aan de hand) nagenoeg van mijn klachten af. Heel prettig.

In mei/juni ging ik naar de huisarts vanwege klachten aan mijn spatader, die ik al van kinds af aan heb aangezien die een gevolg is (waarschijnlijk) van de operatie die ik had voor m'n oog. Doorgestuurd naar kliniek Dermalink en die *** van een dokter daar zei 'ga de rest van je leven maar een steunkous dragen, er is geen mogelijkheid tot behandelen'. Ik ben 31; dat dacht ik dus ook niet. Dus een nieuwe verwijzing aangevraagd (geen second opinion want dan zou ik onder behandeling moeten blijven bij die *** van Dermalink) en naar het Meander gegaan naar chirurg V. Daar 2 duplex onderzoeken gehad. Eentje met een kleine machine en een met een grotere machine om er zeker van te zijn dat er echt niets mis was met de aderen in mijn been (op die ene bij de spatader na dus). Mij was namelijk altijd verteld dat ik een trombosebeen zou hebben gehad en als de hele zooi al aan gort is dan is opereren wellicht niet zo'n goed idee. Maar, dat was allemaal prima. Dus ik mocht er thuis over na gaan denken of ik die operatie (want spuiten en laseren kon hier niet) wilde ondergaan.

Deze maand, november, ben ik weer naar de fysiotherapeut gegaan omdat ik inmiddels last had gekregen weer van mijn onderrug, dit maal met uitstraling naar mijn linker been. Echt flink pijnlijke scheuten die tot aan mijn enkel gingen. Vooral aanwezig na een tijdje zitten. Ontbijten was een beproeving, treinreizen ook. Fysiotherapeut gaf weer dezelfde oefeningen op als de vorige keer (dit was wel een ander, de vorige werkte er niet meer) en zei contact op te zullen nemen met mijn huisarts om te vragen of het verstandig zou zijn dat ik ook daar even langs zou gaan. Want mijn klachten leken toch wel te wijzen op een zenuwprobleem. De fysio zou me bellen als hij de huisarts had gebeld. Niets meer van gehoord. Volgende keer ben ik weer bij de fysio. Inmiddels is de klacht verplaatst van links naar rechts en word ik elke nacht om 05:00 wakker van de pijn omdat ik me om wil draaien maar dat dus niet kan. Goed voor je nachtrust en humeur zoiets... De fysio doet wat oefeningen met me en kraakt mijn bovenrug (no effect) en zegt de huisarts te hebben gesproken (of de assistente) en die wil graag dat ik langs kom. De fysio zegt toe mijn hele verhaal en zijn bevindingen op te zullen sturen. Dus ik maak diezelfde dag een afspraak voor een paar dagen later met de huisarts.

Zit ik daar een week later in de wachtkamer van de huisarts. Ik heb een afspraak om 17:00, de laatste van de dag. Uiteraard loopt alles uit en mag ik een f*cking half uur gaan zitten wachten tot ik aan de beurt ben, in een nagenoeg leeg pand (assistentes zijn ook al weg). Kom ik bij de huisarts, mag ik daar mijn hele verhaal en alle controle-oefeningen opnieuw gaan doen omdat er van de fysio niets is binnen gekomen!!! De huisarts vraagt wel 3 keer of ik echt geen uitstraling heb naar mijn voet en welke pijnstillers ik dan gebruik (ibuprofen) en of die effect hebben (weinig). Hij trekt de conclusie dat het waarschijnlijk geen zenuw ding is, dus ik hoef niet naar een neuroloog. Maar hij schrijft een verwijsbrief voor de orthopeed. Dat soort mensen schijnen verstand te hebben van je bewegingsapparaat.

Goed, afspraak met de orthopeed maken dus. Meneer G. Daar moet eerst een röntgenfoto aan vooraf. Gelukkig kan dat netjes achter elkaar. Dus afspraak onder werktijd (moet nog plannen wanneer ik dat 'in haal'), eerst door het röntgending heen (uitkleden, foto, draaien, foto, aankleden, door naar de volgende afdeling) en dan op gesprek bij de orthopeed. Komt daar een vrouw binnen lopen die zich voorstelt als 'huisarts in opleiding'. Ja hoor... natuurlijk. Kon ik mijn verhaal weer helemaal opnieuw doen, weer alle testende oefeningen! Uiteraard waren mijn klachten weer veranderd, het leek nu minder uit mijn rug te komen en meer in mijn heup te zitten. Maar slapen gaat nog steeds k*t. Gelukkig had deze vrouw door dat het me inmiddels behoorlijk hoog zat. Ze gaat de kamer uit om de boel te bespreken met de orthopeed. Die komt binnen, kijkt 2 seconden naar de foto's en zegt: "ja er zit dus te weinig ruimte tussen deze en deze wervel en die en die. Waarschijnlijk stulpt daardoor je tussenschijf uit en die drukt dan tegen een zenuw." Als het ernstig genoeg is noemen ze zoiets een hernia. Natuurlijk... op mijn 31e. Maar mijn klachten zijn niet zodanig dat het echt een hernia is en dat men dus weet hoe dat behandeld moet worden. Nee, ik heb natuurlijk weer een smaakje dat lastiger is. Als ik nou alleen last zou hebben van uitstraling in mijn been plus uitval (heb ik niet) of een verdoofd gevoel (heb ik ook niet) dan zou duidelijk zijn wat het was. Maar omdat ik ook pijn in mijn rug heb (gehad) en geen uitval of verdoofd gevoel heb is dit lastig. Dus we weten nu nog niets. Maak maar een afspraak voor een MRI scan.

Orthopeed en huisarts in opleiding vertrekken. Komt een ander vrouwtje binnen om een afspraak te maken voor een MRI scan. Dat moet dan wel in Baarn want in Amersfoort is daar geen plek meer voor. Helaas kan dan de nabespreking er niet meteen achteraan. Dus MRI scan volgende week in Baarn en dan de nabespreking een week later (weer onder werktijd) weer in Amersfoort. Dat was de eerstvolgende mogelijkheid, anders had ik verdorie moeten wachten tot eind januari!
Nou, nog een afspraak met de fysio, want die stond nog. Die zegt 'sorry, ik had nog niets naar je huisarts gestuurd, ik hoorde dat je naar een orthopeed moet'. Nou, daar ben ik inmiddels geweest, hoor. 'Oh'. Alleen nog maar een gesprek gehad, geen oefeningen of iets dergelijks. En daar fiets je dan 20 minuten voor heen en 20 minuten terug in de regen. Of ik hem op de hoogte wil brengen van de uitkomst van de MRI....

Waarschijnlijk dankzij die uitstraling in mijn been en de mogelijkheid dat ik daardoor toch mijn been iets anders belast dan normaal lijkt mijn spatader ook weer op te spelen. Aangezien de rekening van Dermalink (433 euro... kassa) eindelijk binnen is gekomen via CZ (eigen risico op maximaal, dus mag ik allemaal zelf betalen) en ik een soortgelijke rekening verwacht van het ziekenhuis (zelfde onderzoek, plus nog eens in een groter dus duurder apparaat) plus dus die hele MRI toestand denk ik; "ik ben nu toch wel zo'n beetje door mijn eigen risico heen, doe die vervloekte spatader dan ook maar meteen". Dus ik wil een afspraak maken voor die dagopname. Nee, dat kan niet. Er moet eerst een gesprek aan vooraf. Moet dat echt? Ja, dat moet echt. Vandaag om 15:40.

Uiteraard ben ik te vroeg, want mij is altijd geleerd om op tijd te zijn voor afspraken; liever te vroeg dan te laat. Ik ben er speciaal eerder voor weggegaan bij m'n vrijwilligerswerk in het asiel. Maar ik mag lekker een half uur (vanaf afspraaktijd) gaan wachten tot meneer V de kamer in komt, nog geen 2 minuten zit en alleen zegt "je hebt dus besloten te opereren en geen steunkous te dragen? Er komt zo iemand een afspraak met je maken. Ik schrijf even een receptje voor een steunkous die je tijdelijk moet dragen na de operatie". Weer een paar minuten wachten tot de assistente die me naar de kamer heeft gebracht weer binnen komt, met dat (onleesbare) recept en een zooitje papierwerk met informatie en de mededeling "als u tijd heeft kunt u nu doorlopen naar het 'opnameplein' om daar met de anesthesist te praten, die zijn er tot 16:30". Het is 16:10, ik heb nog wel tijd, dus ik denk 'mooi'. Wij naar die afdeling (Matthijs is zo lief om elke keer mee te gaan als er een gesprek gevoerd moet worden, als backup), is er dus geen anesthesist meer aanwezig!!! Moet er een afspraak gemaakt worden voor volgende week. Wel @#$#@%$#@$!$@#!!!

De apotheek in Meander Amersfoort heeft geen steunkousen op voorraad, zoals al aangegeven door de assistente van meneer V. Dus dan zou ik Baarn even moeten bellen om het op te laten sturen. Maar ach, daar heb ik volgende week toch een afspraak dus ik loop dan ook wel even langs de spataderpoli. Dus ik mag volgende week eerst een gesprekje doen met een anesthesist in Amersfoort en daarna naar het ziekenhuis in Baarn voor een MRI scan en het ophalen van zo'n steunkous. Na het anesthesistgesprek zal er een afspraak voor me worden gemaakt (daar word ik dan over gebeld) voor de daadwerkelijke dagopname. Ik mag toch echt hopen dat het dit jaar nog plaats kan gaan vinden....

Ik ben vandaag dus welgeteld 1,5 uur bezig geweest voor jan lul. Alle informatie die ik in het ziekenhuis heb gekregen hadden ze me ook gewoon kunnen toesturen en ik heb uiteindelijk nog niet eens met een anesthesist gesproken omdat die voortijdig was vertrokken (of weet ik het waarom die er niet was). Ik heb echt wel leukere/betere dingen te doen met mijn tijd! En Matthijs ook.

Een lichtpuntje: CZ gaat vanaf nu ongeveer opdraaien voor alle kosten. (ik heb meermaals via chat met de klantenservice geverifieerd dat zij gaan vergoeden) Doen die ook eindelijk eens iets zinnigs met het geld dat ik er al jaren in pomp. (lenzen worden niet/nauwelijks vergoed, oogprothese verrekend met eigen risico, tandarts controles worden niet vergoed, fysiotherapie ook niet; wat doet zo'n toko eigenlijk wèl met die 80+ euro per maand die ik er in stop?!) Helaas stond dit jaar mijn eigen risico dus op max (800+ euro) want ik mankeer eigenlijk nooit wat (nou, dat heb ik geweten) en ben ik daar dus al wel door heen. Mocht nou die operatie aan de spatader naar volgend jaar worden getild dan gaat dat eigen risico mooi naar minimaal, dan ben ik daar ook in een keer doorheen na die operatie. En als er dan nog behandelingen zouden volgen voor die rug/beenklachten dan mogen ze daar ook mooi voor dokken. Misschien moet ik ook maar een nieuwe oogprothese (650 euro) en/of reiniging (180 euro) aanvragen....

Nou, dat is dus wat mij zoal bezig houdt. Naast het knutselen van een paar Egyptische props en een kostuum voor Orenda (gaaf event!), post bezorgen (was vandaag de laatste keer, yes!), nieuw werk (tot nog toe leuk en gewaardeerd), Amersical (elke dag MamaMia liedjes in m'n hoofd) en nog wat losse afspraken.

Written by Brenda :: 27 Nov 2015 - 17:27 :: 0 Comments :: Link
What kept me busy

Things that have kept me busy the last few weeks; preparing for the day of amateur arts (dag van de amateurkunst) with Amersical. That was a great way to start the season again. This year we'll be playing The Mama Mia Musical; an edited version of the official musical (everything in Dutch). We'll hear who gets to play which part this week. I applied for Tanja or Rosa, Donna's friends.

Then there was the wig and headdress course I've been taking at Faces in Gorinchem. Three Mondays with the last day this past Monday. We had to make a wig out of wool (sewn to a wig cap liner strand by strand (or in bunches)), one out of hemp (Rococo style) and a headdress from somewhere between 1200 and 1450. The hemp wig was mainly made on the second day of the course and finished at home, the other two projects were homework. And my goodness what a lot of work! But the results were so worth it. I'm still waiting for the official pictures, but I took some of my hemp wig and made it a project at Cut Out and Keep. We had a photo shoot with an amateur photographer last Monday with matching costumes to the wigs/headdress. The Rococo costume was entirely improvised from newspapers (for the bustles and a frame to work on) and fabric. So no sewing at all, just tacking and pinning. Oh, and make-up of course. When I finally get the photos (somewhere in November) I'll post some here.

I also reinstalled windows 7 on my computer. Took me more than a day to get everything up and running again. We improved the walls of our Sahara tent by adding mud flaps to keep out the rain (which bothered us a lot last Summoning) and we added a bit of fabric to our tarp so that it now matches our small green tent better without leaving a gap for the rain to pour through. This will all be tested next week. This weekend we have Charm for which we will lend out our tent and the week after that we'll be sleeping in it at the Moots.

I've also entered a contest at Urban Threads with a vest with 3 embroidered designs on it. Took me 1,5 day to get it finished. I was really nervous about embroidering the designs on fleece because these designs are really densely stitched and fleece is stretchy. But as long as you don't embroider on pieces that need to stretch (like the body) it will work out. The embroidery is a bit stiff which is especially notable at the right sleeve (where the mermaid lives) but it is not uncomfortable to wear. I love my machine!! Next challenge: try to make lace. Oh, and finish the 'portfolio' with thread listings and embroidery time for each design I already bought so it is easier to plan a design on a piece of work.

Another thing that happened, though it didn't take up much time, was that I found a new job. My first work day is tomorrow (aaahh.. nerves!). I put a semi-desperate add on Marktplaats asking if someone could give me a chance without any prior experience in their field of work. This was on a Sunday. The Tuesday after that I had an e-mail and on Wednesday I was in Utrecht for a job interview at Covers Housing. A week later we had signed the contract. It's a 24 hours a week job and for a while I'll be combining it with my mail-girl work for Sandd. Until I can decide if this new job suits me well enough to keep at it. (Hey, it's a first for me.. working in administration) Then I'll end my job at Sandd (a month notice time...) and hopefully after that I can get my own business up and running. Which has been stagnating a bit because of above reasons (yes, yes, priorities..).

Today I plan to do some shopping for some more decent clothes to wear to work. My new shoes have already come in, now I need some longsleeves or blouses to combine with other stuff. I don't much like shopping for clothes, but it is sunny and cheery outside so I'll live. So, here we go!

Written by Brenda :: 30 Sep 2015 - 10:03 :: 0 Comments :: Link
Pig in a poke

For the Dutch readers: 'kat in de zak', and for those who are interested the origin of the English phrase.

I bought thread on Marktplaats, said to be usable for embroidery machines. Well, it ain't. The threads break every so many stitches and I tried it on lower speed and with lower thread tension, to no avail. That's 43 euros down the drain for 50 spools of thread that might not work in a normal sewing machine either (have not tried that yet).

The seller did not mention brand and could not look it up for me because he didn't have the goods; his 'supplier' would send it (took 5-12 days too!). I have enlightened him about the brand and the sorry state of the thread. There's even one spool with a visible knot in the thread and in some places you can see that is has not twined correctly! Cheap ass third world stuff. Grmbl. After I Googled the brand I found a lot of disappointed buyers, but then it was already too late for me. The label on the spools state that it is high quality silk for chikan machines. Well, it ain't no silk and those chikan (Indian embroidery style) machines must be a lot different from my embroidery machine to work with this thread without the stuff snapping.

I've found a few other sellers on Marktplaats, but now I ask brand and more detailed pictures before buying anything. The reason that I'm looking on Marktplaats is that the stuff is very expensive and there's quite a few people that give up the hobby/business and sell their leftovers. I already have an official Madeira set of colors, but 18 colors is a very limited set to choose from when embroidering great designs from Urban Threads.

Urban Threads has oodles of wonderful designs, yet it would be great if I could make my own of course. For now I'm trying a free piece of software called SophieSew. You have to redraw every line of the image you want to digitize (converting a design to an embroidery pattern that your machine kan 'read' is called digitizing) as an outline and add properties like stitch type, color, density etc. There are programs that let you import a picture and digitize it for you, but those are 200+ dollars. I might want to buy such a program at some point, but I think I'll find out how badly I need/want it before jumping in head first. Perhaps I can Google some more for cheap/free software.

Written by Brenda :: 03 Sep 2015 - 11:57 :: 0 Comments :: Link
Orenda Gala
Me performing as Maha Rani. Photo by Ork de Rooij.

Last Saturday was the gala of Orenda. When it was first announced I did not intend to go. I didn't know what I would do there, didn't have the Facebook buzz of "OMG, I'm so going to make a beaaaaauutiful dress", so I didn't sign up. Until I was asked by the organization if I was willing to come play my NPC Maha Rani (their version of Mata Hari) there and perform. Well, sure! So sewing a new costume was in order. Because, hey, you never have the right costume for the event, right? Even though I have about 6 different belly dance costumes at the moment.

I first bought an orange with gold fabric at the market in Utrecht. I was planning on wearing my gold bra and gold skirt from my Parnassos adventures, so I wouldn't have to make everything from scrap. However, I saw another fabric that I didn't buy but that haunted me the rest of the week. And suddenly the orange fabric didn't seem like a good choice any longer. So the following Saturday I went to the market again (with Matthijs, who needed fabric for a Paja Dahni poncho) and bought the haunting fabric anyway. It was pink with gold and brown and shimmering and pretty! It would make a new circle skirt and I still have fabric left if ever I want to cover a bra with it too.

Only a skirt was not enough, of course. Mata Hari wore a lot of jewelry and drapy fabric and a butt-covering belt. And somewhere on Youtube I found videos of someone with long strips of fabric with tassels. My muse had a field day. Some yellow-gold fabric was taken from my stash (didn't make it into the first version of the golden costume), pink crochet-cotton, beads and sequins and stuff. A lot of time went into making a large necklace and the headband with fabric flowers. I crocheted 30 chains for on the headband and in my hair, faking (a bit) the long hair that the real Mata Hari had.

Since I had been asked well in advance of the actual gala, I got everything done in time. The last crocheted chain being finished and attached to an hair-elastic on the Thursday before the gala. But then... panic! On Friday I was told that I was meant to dance at the end of the evening. Meaning that I would have to walk around in my 'oriental' costume the whole night, spoiling the surprise! Even though I had also made a robe to cover up the costume (sadly forgot to bring it to the gala!! stupid, stupid!) I didn't want to spoil the surprise. So an Unholy Plan (Onzalig Plan™) was formed between my work and volunteering at the animal shelter. I would whip up a jacket to wear on top of some skirts I had already planned for the main event of Orenda. So after cuddling the cats at the shelter I went home and set to work.

Fortunately I had already sketched up earlier what kind of costume I'd want and I had also decided on the fabric (which I had bought about 6 years ago) and I even had matching buttons lying around. I altered a pattern of a modern jacket. Altering the neckline, elongating the hem and adding more peplum in the back and shortening the sleeves. Of course some ruffles were added too. I took a shortcut by not making a lining and serging the edges of the ruffles instead of hemming them. I was so glad that this is not a reenactment event and I am allowed to use any machine I like.

I forced myself to visit the Viking market at Schothorst on Saturday afternoon so I would not be tempted to also make a new skirt and stress myself too much (since it would never be finished on time, but I would still be trying to). But I did make a matching purse after I returned home. Then I packed everything and waited for my ride to arrive. Miriam was kind enough to actually come pick me up at home, though it meant half an hour delay for her.

I didn't know what to do with myself at the gala, but watching the other people and admiring their outfits was fun. So were the presentations of the projects that were looking for funding. However I liked the progression, my character was supposed to loathe it. I didn't really feel in character at that moment. Talking with Silvio Spaghettini (Houdini like person) and the actual performance later in the evening made up for it.

The performance did not go as planned. I was a bit stiff and sore from walking around on low heels all evening and despite my warming up my muscles didn't really respond like they had to. So I felt a bit clumsy. However, according to the compliments I received nobody noticed anything wrong. And I served as a fine distraction from Cora threatening one of the players into reading out loud some text, hinting at a bomb being placed in the building. We actually were able to flee the scene without getting caught. The bomb was (sadly for us) disarmed in time.

Some nice conversation outside the building, driving home to Cora and René and then chatting some more had us in bed at 04:00. Yawn! A very nice breakfast at 11:15 and then the trip home to clean up the house and make a cake. My mother and her wife would be coming over to bring me my belated birthday present and stay for dinner. Since I had been working on my costume, playing with my new embroidery machine and some other stuff I hadn't put much time or effort in the household. It was a mess, but we got it clean in about an hour.

My mom brought their dogs, which didn't sit well with Lina. Lina was confronted with Kelly (a dog about the same size as a cat), got spooked, clawed Kelly over the nose and fled upstairs to hide under the bed for the rest of the day. Melisse was braver, she actually approached both dogs (Cliff being a medium-sized dog, think poodle/labrador). Melisse kept her distance but repeatedly walked passed the dogs to the other end of the garden. She only felt threatened when, on leaving, both dogs were brought inside and 'cornered' her. However, both dogs took her growling as a warning and backed off, so no further clawing was needed.

I got a new pair of fabric scissors and a tool to handle sewing over thick fabric (like where seams meet), we had tea and cookies, diner and cake and good conversation. So it was a weekend well spend and ended.

Written by Brenda :: 24 Aug 2015 - 11:56 :: 0 Comments :: Link